NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Krzyż na drogę,
wchodzący w drogę głupcze.
Czarny Rycerz z białą twarzą.
- Cholera. - Co się dzieje?
Mogę spytać o to samo.
To moje dochodzenie.
To rycerz, więc rycerz dowie się, kto go zabił.
Decyzja należy do królowej, nie do was.
Moi Szarzy Jeźdźcy się tym zajmą.
To nie koniec.
Ojcze...
Zamknij się, durny błaźnie.
To nie nasza wina.
Tiuri przerwał czuwanie.
To prawda?
Giermek Czarnego Rycerza podszedł do wrót.
Tiuri je otworzył.
- Poszedł z nim! - Gdzie Tiuri?
Nie wiemy, bo nie wrócił.
Co z tobą?
Ile razy spróbujesz mnie zabić?
No dobra.
Dorwać go!
Czekaj!
Jedź!
Zwolnij! Zabijesz nas!
Nie utrzymam się!
Zwolnij!
Zgubiliśmy go.
- Ojcze. - Tiuri?
Co się stało?
- O co chodzi? - Czerwoni Jeźdźcy.
Ścigali Czarnego Rycerza, teraz chcą mnie.
- O czym ty gadasz? Co tu robisz? - Przerwałem czuwanie.
Giermek Czarnego Rycerza podszedł do wrót.
Potrzebował pomocy.
To niemożliwe, jest w Eviellan.
Nie, jest tu.
Zabili go.
Dał mi to.
Powiedział, że mam przekazać ten list królowi Favianowi.
Od tego mają zależeć losy obu królestw.
Gdzie polazł?
Ukryj się.
Co by się nie działo, siedź w środku.
Wychodź!
Wiem, że tam jesteś.
Śmiesz wchodzić do mojego domu bez zaproszenia?
Szukam zbiega, więc tak.
- Zbiega? - Twojego syna.
Zabił Czarnego Rycerza.
Ja nie dałem rady go zabić, a co dopiero mój syn.
Powiedz, gdzie jest i co zrobił z listem.
Listem?
Ukradł mu list.
Mój syn nigdy niczego nie ukradł.
I czemu list od Czarnego Rycerza
- jest twoim zmartwieniem? - Nie będę odpowiadał na te pytania.
Nie obchodzi mnie to.
Nie życzę sobie, żebyś wciągał mnie i moją rodzinę
w jakiekolwiek brudne gierki,
- w które gracie. - Oskarżasz mnie?
Póki nie dowiem się,
co to za list, kto go napisał i co tu robią Czerwoni Jeźdźcy?
Owszem.
Oskarżam cię.
Rozmawiałeś z nim.
Wiedziałem!
Gdzie on jest? Gdzie Tiuri?
Wyjdź, Fantumarze. Nie będę się powtarzał.
Ile razy ci to mówiłem?
Ubierz go w najlepszy jedwab,
naucz go najlepszych manier,
a i tak nie pozbędziesz się smrodu
kanalii z Eviellan,
którą na zawsze pozostanie.
Brać go!
Od kiedy się znamy,
patrzyłeś na mnie z góry.
Teraz...
moja kolej.
Spalić.
Spalić wszystko.
Ojcze.
Nie daj się w to wciągnąć.
Zostaw list.
Ratuj się.
Tiuri, chcę, żebyś żył.
Tylko tego zawsze chciałem.
Co zrobimy?
Zostawmy Tiuriego Czerwonym Jeźdźcom.
- Nie da rady ludziom Jaro. Znajdą go. - I co wtedy, głupcze?
Ten narwany rzezimieszek bez zbędnej zwłoki powie Viridianowi,
że zgubiłem list na własnym terenie.
Nie! Sami musimy go odzyskać.
Ale jak, mój panie?
Może mój zidiociały syn się przyda.
Kiepski dzień?
Będzie gorszy.
Bardzo dziękuję.
To chyba będzie...
pożegnanie.
Chcesz zamknąć oczy?
Lepiej je zamknij.
Na kolację konina.
Za nimi!
Ardanwen!
Cholerny koń.
Jesteś szalony.
Ale zaczynam cię lubić.
Mamy znaleźć Tiuriego?
- I sprowadzić do Dagonaut. - Żywego
albo martwego.
Nie mówi dosłownie.
Ale...
martwy...
byłby lepszy.
Tak chyba nie należy.
Co jesteście dłużni gnojkowi z Eviellan?
Zdradził was!
- Co z tego będziemy mieli? - Sprowadźcie go
przed oblicze sprawiedliwości, a gwarantuję wam...
że otrzymacie tytuły rycerskie,
których wam odmówiono.
To możliwe?
Mamy w to uwierzyć?
Spójrz na mnie.
Wiesz, w ilu wojnach walczyłem?
Ile turniejów wygrałem?
Żadnego.
A jednak oto jestem, najbogatszy i najbardziej wpływowy
rycerz królestwa.
Wiecie czemu?
Polityka.
To moja broń.
Prowokuję.
Drażnię.
Usidlam.
I kłamiesz, prawda, ojcze?
Jest świetnym kłamcą. Ani matka, ani ja nie...
Chodzi o to,
że koniec końców
zawsze dostaję to, czego chcę.
Wy też dostaniecie,
jeśli przyprowadzicie mi...
Tiuriego.
Jak to możliwe?
Jechać dalej.
Musi gdzieś tu być.
Minęli nas.
Dokąd idziesz?
Nie.
To zły kierunek.
Unauwen jest tam.
Nienawidzę tego konia.
Ardanwen, czekaj!
Bandyta Tiuri nam zwiał
To on czuwanie przerwał
Zamknij się.
Ruszyliśmy, by złapać go
Na Boga...
Każdy go szczerze kochał
Jussipo urodę miał
Dość.
Ten, którego zwą Jussipo
Ich królem był...
Arman!
To lutnia za dziewięć koron!
- Kazałem ci się zamknąć. - No i?
Mój ojciec nas tu wysłał, więc to ja dowodzę.
Nieprawda.
Nikt cię nie pytał.
Stój! Pomocy!
Jeśli ta niezdara choćby ją drasnęła, zapłaci za nową.
To zabawne...
Oczywiście to nie ma znaczenia, ale...
uważam, że technicznie rzecz biorąc...
Kończysz czasem zdania?
No tak...
- Chodzi o to... - Nic jej nie jest.
Bez paniki.
Nawet...
brzmi lepiej.
Brzmi odrobinę lepiej
Jussipo, przestań śpiewać.
Jak mamy go złapać, jeśli usłyszy nas z daleka?
My tu pracujemy.
Więcej tego nie zniosę.
Dobrze.
Twoja strata, Iona.
Mistrinaut...
stoi między dwoma wspaniałymi krajami,
rozdzielonymi wielkim pasmem górskim.
Łączy je zaledwie jeden szlak.
Szlak, do którego właśnie nasze miasto...
Ojcze?
Śnieżynko, twoja przemowa nie jest wiele warta,
ale może uda mi się opchnąć ten obraz.
Co za brak wizji!
Przez 500 lat ten szlak sprawiał, że nasze miasto opływało złotem.
Te czasy mogą wrócić.
Ten szlak zaginął pokolenia temu.
Mogę go odnaleźć.
Spójrz.
Jest tu cała nieopisana dolina.
- Według tego... - Mówię to po raz ostatni,
droga przez góry nie istnieje.
A ślubu nie odwołamy.
- Zaprawdę, o pani, piękno twe... - Siadajże!
Oczywiście.
Potrzebuję tylko konia na wyprawę
i zapasów na miesiąc.
To skromna inwestycja.
Lavinio,
jesteś moim oczkiem w głowie.
Zawsze nim byłaś.
To miło, że masz marzenia,
ale z nich nie da się utrzymać.
Spójrz, tylko tyle nam zostało.
Marny handel poszukiwanymi. Pieniądze z nagród i kaucji.
I interes się nie kręci.
Ostatni porządny morderca był dwa miesiące temu, jesteśmy spłukani.
Dlatego wychodzisz za mąż.
Musimy odnaleźć ten szlak, bo Mistrinaut będzie stracone.
Widzimy się w kościele.
Jestem stracona.
To nie jest skomplikowane.
Chodzi mi o to,
że najbogatsi i najsławniejsi rycerze nie są najlepszymi.
To ci, którzy najlepiej się promują.
Właśnie to teraz robię, bo nie chcę czekać stu lat,
żeby zaśpiewał o mnie jakiś bezzębny bard.
To on?
- Co? - Rany!
Ależ mnie przestraszyłeś.
Prawie się posikałem.
Co ty tu robisz?
A jak myślisz? Nie przegapię tego.
Twój brat nas śledził?
Zdążyłem w dwa dni. Zostawiacie dużo śladów.
Jesteście super.
Jak rycerze.
Ten rzut sztyletem, Foldo...
Z 40 jardów?
Arman, świetnie radzisz sobie z kuszą.
Prawie odciąłeś mi ucho.
Na Boga, Iona, szybka jesteś.
Jak wilczyca.
- Ani raz ci nie umknąłem. - Czemu gadasz?
Czemu w ogóle wydajesz dźwięki?
Fakt, nieźle strzelałem.
Zamknij się.
Ależ masz kłopoty.
- Co robisz? - Na koń.
- Wracasz. - Czekaj!
Nie omówimy tego.
- Serio? - Co?
Odeślesz go samego przez las?
Ma tylko dziesięć lat.
Prawie 11.
To wyprawa czy szkółka niedzielna?
Coś mu się może stać.
I dobrze.
Foldo ma rację. A jeśli umrę? Mama cię zabije.
Byłoby lepiej.
Spowalnia nas.
Jestem szybszy. Zawsze wygrywam wyścig wokół opactwa.
Nieprawda.
I lepiej śpiewam.
Mama mówi, że drze się jak kot.
Idź sobie, Piak.
Proszę, Jussipo!
Nie pożałujesz, przemyśl to. Rycerze mają giermków.
Do czyszczenia zbroi, noszenia broni,
pojenia koni.
Mogę to robić.
Proszę cię,
nie każ mi wracać, proszę!
Tak.
Przestań.
Wybacz.
Klik-klak.
Postaraj się nikogo nie zabić.
TAWERNA POD BIAŁYM JELENIEM
Dzień dobry.
Sprzedajecie może jakieś posiłki?
Duży jesteś, co?
Poradziłbyś sobie w górach.
To twój koń?
Tak, mój.
Poniekąd.
Poniekąd?
Z powieści się urwałeś?
Za młody jesteś na rycerza.
I za mały. Bez obrazy.
Jesteś kandydatem?
Oni nie mają takich koni.
Chyba muszę już iść.
Droga tkanina.
A to jest jedwabny galon.
Bogata rodzina.
- Mam rację, prawda? - Dziękuję, ale muszę już jechać.
Powodzenia. Przyda ci się.
Więcej tu morderców
niż kamieni na ulicach. I mogę się założyć,
że nie przejdziesz za próg, a co dopiero za bramę.
Jest jakaś inna droga z miasta?
Owszem.
Poczekaj tu.
Z nikim nie rozmawiaj.
Sprawdzę tę drogę i wrócę.
- Zaprawdę, o pani, piękno twe... - Siadaj!
Czemu się nie ubrałaś?
Musimy iść, bo miniemy się z cholernym księdzem.
Zapomnij, odwołujemy ślub.
- Co się dzieje ze ślubem? - Zajmę się tym.
Niczego nie odwołujemy i nie będę o tym znowu rozmawiać.
Chłopiec z Eviellan, który zabił Czarnego Rycerza,
w tej chwili
siedzi sobie na dole.
Jego głowa jest warta 50 koron.
Odwołujemy!
Jak mogłaś?
Dorośnij.
Tacy jak ty nie muszą zarabiać, my musimy.
- Każdy ma wybór. - Mówi bogaty głupiec,
który oczekuje, że cały świat będzie mu usługiwał.
Urocza, czyż nie?
A teraz...
chodź no tu, ty cudowny morderco z Eviellan.
Kto go szuka?
Giermek imieniem Balin.
Ale pieniądze pochodzą od sir Fantumara.
Nie znam go.
Jeśli już daje 50,
to jest wart więcej.
Nie możecie mnie odesłać.
Zrelaksuj się, młodzieńcze. Nigdzie cię nie odeślę.
Po prostu sprzedam cię komuś, kto to zrobi.
Ten cały sir Farflop
płaci za twoją głowę,
ale musisz być warty więcej, więc popytamy...
okolicznych łowców nagród,
czy ktoś cię odkupi.
Wtedy my bierzemy gotówkę,
oni doliczają marżę
i zawierają osobny układ
z sir Fan-jak-mu-tam.
Wyślę wici do Godwina i Hasley.
A to? Co to takiego?
Nie radzę.
Czemuż to?
Nie wkłada się czegoś do takiego opakowania,
jeśli to coś nie jest bardzo dużo warte.
GRANICA UNAUWEN
Po tylu latach
jutro przekroczymy rzekę
i wreszcie wrócimy na nasze ziemie.
Unauwen cię powita, książę Viridianie.
A listy?
Dostarczono pięć.
Czekam na wieści o szóstym.
Ten zwiadowca...
Jabroot...
Ma do mnie przyjść.
Wybierasz się dokądś?
Czemu pytasz?
Nie będziemy znowu o tym rozmawiać.
Co ci się stało?
No tak. Spójrz na to.
Należy do gościa z Eviellan.
Takie opakowanie sugeruje,
że komuś bardzo zależy na zabezpieczeniu zawartości,
a ty operujesz wytrychem jak nikt inny.
Dasz radę?
Nie wiem, być może.
Zostaw mi to.
Czemu tego nie widzę?
Później zrobimy to razem.
Nigdzie się nie wybierasz, prawda?
Dobra.
Nim się nie martw. Ze mną czeka cię lepsza przyszłość.
Łatwizna.
Wjechać.
Jabroot?
Siedemnastu szamanów, panie.
I ich rodziny.
Okropna cena.
Ale niezbędna, by zakończyć wojnę.
Mów.
Liczby się nie zgadzają.
Sprawdziliśmy groby. Dwóch brakuje.
Kogo?
Nie wiemy.
Jeden może być szamanem.
Panie...
Ta podróż...
już się zaczęła.
Przepowiednia się spełnia.
Jeśli istnieje inny szaman
albo dziecko z krwią szamana...
muszę o tym wiedzieć.
Czerwoni Jeźdźcy.
Co ty wyprawiasz? Wracaj!
Ristridin!
- To ty. - Coś ty narobił, chłopcze?
Nic.
To ma być nic? Aż się boję, jak wygląda coś.
- Moja matka? - Nic jej nie jest.
Martwię się o ludzi, na których wpadnie.
- Jedziemy do domu. - Nie.
- Tiuri? - Musimy dostarczyć list do króla Faviana,
ale pan zamku go wziął.
- Musimy uprzedzić Czerwonych Jeźdźców. - Bredzisz.
Są z księciem Viridianem w Eviellan.
To oni zabili Czarnego Rycerza.
Teraz ścigają mnie, żeby odebrać ten list.
To nie ma sensu.
A to, że zabiłem najlepszego rycerza Unauwen ma?
Dobrze wiesz,
że ledwo przeszedłem próby.
Jeśli to prawda, opowiesz o tym królowej na przesłuchaniu.
Jedźmy!
Ristridinie, proszę!
Nie mamy na to czasu!
TAWERNA POD BIAŁYM JELENIEM
Witam...
Karczmarzu,
szukamy chłopca. Mniej więcej tego wzrostu.
Czarne włosy, podejrzany wygląd, na kradzionym koniu.
Był tu?
Będę...
szczodry.
Cztery miody.
Nie wolno mi pić miodu.
- Matka mówi... - Ja chcę!
Przepraszam za idiotów. Miód dla wszystkich.
Gulasz.
- Może nie. - Tak, poprosimy gulasz.
Pięć porcji.
Zamknijcie się. Zabiją nas przez was.
To ten gulasz może nas zabić.
Serdecznie przepraszam.
Zaczyna się.
Na Boga...
Uważajcie wszyscy!
Zrób coś!
Chłopaki?
I co teraz?
Z chłopca był istny torcik,
nie przeczę,
ale ciągle mamy wisienkę.
- Potem podziękujesz. - Tiuri?
Tiuri!
Odciąć im drogę!
Wiem, co robisz.
Jestem ci potrzebny tylko ze względu na konia.
A ja tobie, żeby stąd uciec.
Jesteśmy kwita.
Ją akurat mogłeś zabić.
Co to jest?
- Moje bagaże. - To żart?
A jak sądzisz?
- Pomóż mi, musimy iść. - Nie.
Musimy odzyskać ten list.
Ukradłaś mu go?
Oczywiście.
Co to za rodzina?
Najpierw mój szlak.
Jadę do Unauwen.
- Razem z listem. - Najpierw znajdziemy szlak.
To na zachód. Tak będzie szybciej.
Oddawaj.
Ja trzymam list, ty prowadzisz konia.
Jedźmy.
Tam ich zgubimy.
Możemy ustalić,
że nigdy tu nie wrócimy?
W prawo!
- To był... - Tiuri?
Z drogi!
Chodźmy!
Tam.
Jedźcie!
Tam są.
Mówiłam, że znam drogę.
Zgubiliśmy ich?
Chyba tak.
A to kto?
Czerwoni Jeźdźcy.
Płyń, rybko, płyń.
Nie uciekniemy im.
Nie musimy.
Możemy ich zgubić w tym jarze.
Czerwoni Jeźdźcy.
Rzeczywiście tu są.
Może mówić prawdę.
Musimy mu pomóc.
Dwójki! Prawą!
Dobyć mieczy!
Jedźcie. Wierzę ci, Tiuri.
Spowolnimy ich.
Na co czekasz? Bierz list i jedź!
Ristridinie.
Tiuri.
Musicie...
pomóc...
Tiuriemu.
To niemożliwe.
Zabili Szarych Jeźdźców.
A Tiuri?
- Co z nim? - Ristridin kazał mu pomóc.
Umierał, pewnie bredził.
Zaatakował ich.
- I? - Ocalił Tiuriemu życie.
No i?
Czemu ratowałby zdrajcę?
- Cicho! - Nie krzycz na niego!
- Ty ciągle to robisz! - Bo to mój brat!
Co zrobił i co mówił, nie ma znaczenia.
Tak czy siak, musimy go najpierw znaleźć.
A może...
powinniśmy o tym porozmawiać?